Hoe ik van je hou: Hoe ik voor je sta, #3

By S.R. Grey

Echte liefde is nooit simpel…

 

Chase en Kay zijn in Las Vegas en hebben maar één doel: Will redden en voorkomen dat hij de grootste fout van zijn leven maakt. Weer in Las Vegas zijn, de stad die hem bijna zijn leven kostte, blijkt niet gemakkelijk voor Chase. Hij moet ervoor vechten om niet te vervallen in oude zonden.
In zijn zoektocht naar Will en met een dringende deadline, moet Chase een manier vinden om in het reine te komen met zijn eigen fouten. Hij komt erachter dat het antwoord op de meest ingewikkelde vragen soms simpel ligt in liefde. Soms moet je alleen je hart openstellen en iemand van je laten houden.

 

Hoe ik van je hou is het derde en laatste deel van de Hoe ik voor je sta-serie van bestsellerauteur S.R. Grey.

 

'Wat een geweldig einde van een fantastische serie! Het voelt bitterzoet om nu afscheid te moeten nemen van Chase en Kay. Ik ben van ze gaan houden' 

Lezersreview Goodreads

• Language: Nederlands
• Publisher: Tinteling Romance
• Release date: Mar 10, 2023
• ISBN: 9798215705179

Book preview

S.R. Grey

ISBN

NUR 343 

Omslagontwerp: German Creative 

Stockphoto: Depositphoto 

Vertaling: Nikki Greveling

Eindredactie: Rian Sevenhuijsen

Oorspronkelijke titel: Just let me love you (Judge Me Not Book 3)

Copyright © 2015. Just let me love you (Just Me Not Book 3). S.R. Grey

The moral rights of the author have been asserted

Copyright © 2023 Tinteling Romance 

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door  middel van druk, fotokopie, internet of welke andere wijze ook,  zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur  en de uitgever. Dit boek is een werk van fictie. Alle namen,  plaatsen en gebeurtenissen kwamen tot stand door de  verbeelding van de auteur, of zijn fictief gebruikt. Elke gelijkenis  met een bestaand persoon, dood of levend, berust op louter  toeval. 

Ik sta voor je.

Oordeel niet.

Twijfel nooit aan me.

Oordeel niet.

Laat me van je houden.

Oordeel niet.

Proloog

Kay

Een paar minuten na mijn woedende vertrek uit de slaapkamer komt Chase de trap afgelopen. Ik ben nog steeds boos op hem, wat de reden is waarom ik bij de voordeur sta en overweeg om weg te gaan.

Mijn woede ebt iets weg als ik de koffer in zijn hand zie. Ik leun tegen de muur naast de deur, maar ik kan hem niet aankijken.

Dit gebeurt echt. Chase gaat dit echt doen. Hij gaat weg zonder mij aan zijn zijde.

Het verbaast me nog steeds dat hij die geheimen voor me heeft gehouden, maar de pijn die ik aanvankelijk voelde is al iets afgezwakt. Ik wist dat hij me dingen niet had verteld, maar ik drong daar niet op aan en liet mezelf geloven dat hij daar zijn redenen voor had. Het is net zo goed mijn schuld als de zijne dat hij dat deed. Ik had eerder moeten aandringen op antwoorden.

Maar het maakt niet echt uit, niet meer. Ik weet de waarheid nu. Of tenminste, de waarheid die hij wil dat ik weet. Maar ik ken Chase en die verwondingen aan zijn hand kwamen echt niet omdat hij iemand had geslagen. Hij heeft wel iets geslagen die avond, daar twijfel ik niet aan. En wat er met Doug is gebeurd... Het enige wat ik weet, is dat wat Chase ook heeft gedaan, ervoor heeft gezorgd dat mijn ex me met rust laat. Dat is het enige wat telt in mijn ogen. Hoe kan ik bovendien boos op hem zijn? Ik heb hem niet verteld om niet achter Doug aan te gaan. Om eerlijk te zijn wist ik in mijn hart dat Chase actie zou ondernemen toen ik hem vertelde dat Doug van plan was zich te verontschuldigen. En dat heeft hij ook gedaan. Dus ik ben net zo schuldig aan wat er is gebeurd als hij.

Ik moet toegeven dat ik geschokt en gekwetst was toen Chase vragend zijn wenkbrauwen naar me optrok toen ik het over onze verloving had. En ik ben nog steeds boos. Ik bedoel, wat bedoelde hij daar in hemelsnaam mee? Dat we niet helemaal verloofd zijn of dat verloofd zijn niets betekent?

Chase komt naar me toe. Hij zet zijn koffer op de grond neer. Ik kijk zijn kant op. In zijn blik zie ik honderd verontschuldigingen, maar ik weet dat hij niet gaat toegeven, hoe erg het hem ook spijt. Hij gaat me niet meenemen naar Las Vegas.

Ik kijk weg en hij zegt zachtjes: ‘Kay.’

Ik geef geen antwoord, maar zo snel geeft hij niet op. Hij komt naar me toe en slaat zijn armen om me heen.

‘Niet doen,’ snauw ik en ik draai me weg.

‘Kom op, lieverd,’ zegt hij. ‘Laat me niet zo weggaan.’

Ik weiger om zijn blauwe ogen aan te kijken, maar zijn vingers vinden mijn kin en dan heb ik geen andere keuze dan om naar hem op te kijken.

Zijn blik is oprecht en schuldig. ‘Het spijt me, Kay,’ zegt hij. ‘Het spijt me dat ik dingen voor je geheim heb gehouden. Het spijt me dat ik je pijn heb gedaan.’

Ik geef een beetje toe.

‘Heb je die junkie echt geslagen?’

‘Wat denk je?’ vraagt hij.

‘Nee.’

‘En Doug?’

‘Ik heb alleen maar met hem gepraat.’

‘Het had me niets uitgemaakt als je hem had geslagen, voor hem niet, maar ik ben blij dat je dat niet hebt gedaan, voor jou.’

Chase zucht en laat mijn kin los. ‘Ik wil niet meer ruziemaken, Kay. Het spijt me dat ik onze verloving op die manier bespotte. Dat was gemeen van me. Maar je weet dat ik van je hou, toch? En als je me nog steeds wil, dan wil ik nog steeds dat we gaan trouwen.’

‘We kunnen in Vegas trouwen,’ zeg ik speels.

‘Kay...’ Chase zucht. ‘Ik moet dit alleen doen. Je kunt niet mee naar Vegas, niet onder deze omstandigheden.’

Er klinkt twijfel in zijn stem en die was er niet toen we boven aan het praten waren. Misschien twijfelt Chase wel of hij me achter moet laten. Shit, hij weet dat we samen beter zijn dan gescheiden. En hij kan me veilig houden in Vegas, net zoals ik hem rustig kan houden.

Maar voordat ik dat kan zeggen, mompelt Chase: ‘Ik kan maar beter gaan.’

We kussen elkaar kort, knuffelen elkaar lang en dan is hij weg.

Ik kan mezelf er niet toe brengen toe te kijken terwijl hij wegrijdt. Dat doet te veel pijn.

Als hij weg is, loop ik beneden rond, van kamer naar kamer. Maar de leegte in het huis zonder Chase is te veel. Ik loop naar de slaapkamer waar alles nog steeds ruikt naar mijn man, een frisse, zeepachtige en mannelijke geur.

Er zit een afdruk in het bed op de plek waar de koffer heeft gelegen. Ik strijk de dekens glad om van de herinnering af te komen dat Chase weg is. Plotseling ben ik uitgeput. Ik ga op het bed liggen en als ik mijn neus in het kussen van Chase druk, fluister ik zijn naam.

Ik rol op mijn buik en staar naar de muur. Boven me hangt een olieverfschilderij van de Eifeltoren, een schilderij dat Chase nog niet zo lang geleden voor me heeft gemaakt. Het is prachtig en ik moet glimlachen als ik terugdenk aan de keren dat Chase en ik hebben gepraat, gelachen en de liefde hebben bedreven onder dit kleine stukje van Parijs.

Parijs...

Ik denk terug aan de avond toen Chase me mee naar Parijs nam, de avond van onze picknick op het dak bij zonsondergang. Alles was zo perfect. We hebben brie op stukken stokbrood gegeten, kir gedronken waarvan de kleur de zonsondergang van die avond matchte. Maar het beste was nog dat Chase en ik die avond voor het eerst de liefde bedreven.

Chase heeft me die herinnering gegeven, een prachtige herinnering, die ik erg dicht bij mijn hart hou. Ik wist toen al dat die herinnering me op lastige tijden zoals deze zou troosten.

En dat gebeurt nu ook.

Mijn hoofd wordt leeg en ik krijg weer controle over mijn emoties. Het is tijd om op te staan, om te stoppen met kniezen. Tijd om actie te ondernemen.

Maar ik weet niet heel goed wat ik moet doen.

Ik ga op mijn knieën zitten en kijk om me heen.

Mijn telefoon ligt op het nachtkastje. Normaal gesproken regel ik alles zelf, of met Chase, maar misschien vind ik nu wel de richting die ik op moet gaan, als ik met iemand anders praat.

Ach, het is het proberen waard.

Mijn eerste ingeving is om dominee Maridale te bellen, omdat hij me meestal goed helpt als ik me onzeker voel. Maar ik twijfel. Vanavond voelt het alsof het beter is om met een vrouw te praten.

Vastberaden pak ik mijn mobiel. Maar dan staar ik er uitdrukkingsloos naar. Wie moet ik bellen? Missy? Nee, die heeft het nog druk met haar eigen dingen. Helaas heb ik niet echt andere vriendinnen.

Om eerlijk te zijn weet ik wel wie ik graag zou willen spreken, maar ik twijfel om haar te bellen.

‘O, wat zal het ook,’ zeg ik hardop en ik doe dan iets wat ik een maand geleden nooit had gedacht te doen.

Ik bel mijn moeder.

Op de een of andere manier voelt dat goed, alsof mijn moeder en ik eindelijk dit punt hebben bereikt, en het nu mijn beurt is om haar te bellen. Zoals dominee Maridale al zei, geef ik haar nu de kans om er voor me te zijn.

Tot nu toe heeft zij steeds contact met mij opgenomen, zij belt mij altijd. Ze doet het goed door op de hoogte te blijven van alles en me voor Doug te waarschuwen. Maar dit wordt de eerste keer dat ik mezelf ertoe breng om met haar contact op te nemen.

Ik haal diep adem. Eens zien hoe dit gaat...

Tot mijn genoegen klinkt mijn moeder oprecht blij om van me te horen. Dat raakt me diep. Dit is de connectie waar ik naar heb verlangd sinds mijn moeder mij de rug toekeerde. Zelfs daarvoor verlangde ik er al naar. Er is een band die sterker is dan onze gekwetste gevoelens en fouten die in het verleden zijn gemaakt, hoe erg ze ook zijn.

We praten, al is het over koetjes en kalfjes. Ik hou het gesprek oppervlakkig en geef haar een update van wat we allemaal hebben gedaan, zoals ons uitje naar de kermis met Will en Jared en onze roadtrip naar Pittsburgh, de films die we hebben gezien, dat soort dingen.

Op een gegeven moment vraagt mam me hoe het op het werk gaat en ik antwoord: ‘Ik ben eigenlijk wel klaar met die secretaressebaan, al is hij alleen voor de zomer.’

‘Maar school begint pas in september weer,’ merkt ze op.

‘Dat is waar,’ zeg ik, ‘maar Connie, de vaste secretaresse, komt op maandag terug van haar reis. Zij en haar man waren op een cruise.’

‘O, dus je bent de komende drie weken vrij?’

‘Ja,’ antwoord ik. ‘Dominee Maridale zei dat ik Connie nog steeds mag komen helpen als ik me verveel, maar dat is niet echt nodig. Ik weet zeker dat ik hier wel genoeg dingen vind om te doen.’

Ik hoor een lach in mams stem als ze zegt: ‘Zie het positief in, lieverd. Nu kunnen jij en Chase veel tijd samen doorbrengen. Je kunt nog heel augustus dingen ondernemen voordat je weer moet lesgeven. Deze warme dagen in de zomer zijn zo fijn voor jonge stellen, met genoeg zomeractiviteiten om te doen.’

‘Uh...’

Mam, die mijn antwoord verkeerd begrijpt, zegt: ‘O, wat zeg ik nou? Ik weet zeker dat Chase nog genoeg werk te doen heeft de rest van de maand. Vergeet wat ik zei, lieverd.’

Chase zou in augustus ook nog werken, maar toen dominee Maridale het laatste nieuws over Will hoorde, gaf hij Chase de rest van de maand vrij.

Shit. Mams woorden doen me echter wel realiseren dat ik maar al te graag leuke zomeractiviteiten wil plannen voor Chase en mij. Maar wie weet hoeveel tijd we de komende weken samen doorbrengen. Het kan heel goed zo zijn dat Chase een tijdje vastzit in Vegas.

Als ik niet meteen antwoord geef, zegt mam, zoals alleen moeders dat kunnen: ‘Kay, wat is er aan de hand?’

Ik heb iemand nodig om mee te praten en aangezien ze echt haar best doet, vertel ik haar dat Chase weg is.

‘Hij is nu onderweg naar het vliegveld. Morgenochtend vliegt hij naar Las Vegas om uh, zijn broer te helpen. En ik heb geen idee hoelang hij weg zal zijn.’

Mam zucht en zegt dan op een zachtaardige toon: ‘Het spijt me, Kay.’

Die woorden moedigen me aan om alles te vertellen wat er aan de hand is. Nou, bijna alles dan. Ik laat mijn ruzie met Chase achterwege en durf niet te zeggen dat Will een wapen heeft gekocht. Ik vertel echter wel dat Will mogelijk in de problemen kan komen omdat hij zijn vriendin wil beschermen.

Mijn moeder is even stil, alsof ze misschien over alles aan het nadenken is. Ik geloof dat ze daar wel goed in moet zijn, omdat ze dan zachtjes zegt: ‘Je wilt met Chase meegaan, nietwaar?’

‘Ja,’ geef ik toe, want waarom zou ik liegen?

‘Waarom ben je dan nu niet bij hem?’ dringt ze zachtjes aan.

Ik hou een snik in. ‘Hij wil dit alleen doen, mam. Hij denkt dat ik misschien betrokken raak bij wat hij een gevaarlijke situatie noemt.’ Ik zucht. ‘Dit gedoe met Will is nogal uh, onstabiel. Bovendien heeft Chase gezegd dat hij dit alleen moet doen.’

Ook al geef ik een vaag antwoord, ik verwacht dat mijn moeder gaat doen wat ze altijd doet, en dat is oordelen.

Maar dat doet ze niet. In plaats van iets bijtends te zeggen, zoals ik had verwacht, zegt ze: ‘Lieverd, twijfel nooit aan jezelf. En laat Chase ook niet aan je twijfelen. Het klinkt alsof hij je misschien harder nodig heeft dan hij zich realiseert.’

Ik denk na over haar woorden en mompel dan: ‘Misschien.’

‘Kay,’ gaat ze verder, ‘soms onderschatten mannen wat wij vrouwen aankunnen. Chase wil je beschermen, natuurlijk, en dat is bewonderenswaardig, maar misschien moet je hem laten zien dat je niet van suiker bent gemaakt. Laat hem de sterke vrouw zien, die ik weet dat je bent, lieverd. Laat hem zien hoe jouw kracht hem sterker maakt.’

‘Hij weet dat ik sterk ben,’ zeg ik zachtjes. ‘Ik bedoel, dat denk ik.’

‘Laat hem zien dat je dat bent,’ antwoordt mam.

‘Hoe dan?’ fluister ik.

Haar antwoord is simpel maar krachtig: ‘Ga naar hem toe, Kay.’

Wijs advies van een vrouw van wie ik ooit dacht dat ze me had opgegeven, een vrouw die ik bijna zelf had opgegeven. Ik ben blij dat ik haar heb gebeld. Dat was het juiste om te doen.

En aangezien ik bereid ben om de juiste beslissingen te blijven nemen, verklaar ik: ‘Ik ga naar hem toe. Ik boek een vlucht en ga mijn koffer inpakken zodra we hebben opgehangen.’

Ik hoor een lach in mijn moeders stem terwijl ze zegt: ‘Dan kan ik je maar beter laten gaan, liefje.’

‘Oké.’

Maar voordat we ophangen, voegt mijn moeder eraan toe: ‘Wees voorzichtig, Kay. En als er iets is wat je nodig hebt, wat dan ook, dan kun je me bellen, oké?’

‘Doe ik,’ beloof ik en dan zeg ik: ‘O, en mam...’

‘Ja?’

‘Dank je wel.’

Twee uur later bevind ik me op de tolweg, de weg van Ohio naar Pennsylvania. Over twintig minuten moet ik bij het vliegveld in Pittsburgh aankomen. Tuurlijk, Chase zal vast verbaasd zijn om me te zien. Misschien is hij er eerst zelfs op tegen dat ik met hem meega, zoals thuis, maar ík ben niet van plan om van gedachten te veranderen. Wat hij ook zegt of doet. Nee, ik ga met Chase Gartner mee naar Las Vegas. Ik heb dezelfde vlucht geboekt en het is me zelfs gelukt om de stoel naast hem te reserveren.

Ik kan nu niet meer terug.

‘Twijfel nooit aan me,’ fluister ik terwijl ik rij.

Dat is wat ik tegen Chase zou zeggen als hij hier was, want wat hij zich niet realiseert is dat ik niet bang ben om gevaar te lopen. Ik heb veel meegemaakt en ik heb me altijd prima gered, soms ben ik er misschien een beetje gehavend uitgekomen, maar ik ben altijd blijven doorgaan.

Als het erop aankomt, zou ik voor Chase zo door het hellevuur lopen. Zoveel hou ik van hem, maar ik denk niet dat het ooit zo ver zal komen.

Met de broer van Chase komt het wel goed. Ik hoop alleen maar dat iedereen er veilig uitkomt.

Wat er ook gebeurt, één ding is zeker: Chase en ik overwinnen elk obstakel zoals we alles overwinnen: samen.

Hoofdstuk 1

Chase

‘C hase, word wakker . Ik ben er.’

Een vrouwelijke stem. Ik ken die stem.

Wacht, ik hou van de persoon bij wie die stem hoort. ‘Kay,’ fluister ik.

‘Ja, ik ben het.’ Ze schudt me aan mijn schouder door elkaar en probeert dan, nogal onsuccesvol, om me op te tillen van waar ik op mijn rug in een hoekje van gate B17 lig. Het is niet bepaald de comfortabelste plek om te slapen, op een kriebelig tapijt en zonder kussen, maar als je vermoeid bent dan moet het maar.

‘Ik ben er,’ gaat de stem verder. ‘Word wakker, lieverd.’

Kay, de liefde van mijn leven, is hier op het vliegveld in Pittsburgh. Ik kan het niet geloven. Mijn vergevingsgezinde meid. Ze liet