Soraia, kind van de zee

By Leen Lefebre

Op een eiland in de middenzee woont Soraia, Prinses der Azoren. Vader klieft door de golven met zijn oorlogsvloot doch zij mag niet mee. Vanaf het balkon droomt ze ervan die blauwe baren ooit zelf te bevaren. Uit pure noodzaak haalt ze nu plezier uit een boek vol heldenverhalen.

Soraia wordt al snel ziek van verlangen naar avontuur. De hofdame en nar besluiten dat ze op ontdekking mag. Een kans op wat vrijheid dient zich aan. In het dal ontmoet ze een herder. Na een dag samen in de bergen is ze verliefd. Maar, dan komt Koning Netuno onverwachts thuis.

• Language: Nederlands
• Publisher: Leen Lefebre
• Release date: Jul 7, 2019
• ISBN: 9780463675922

Leen Lefebre

Leen Lefebre grew up in West Flanders where she works at the Local Heritage Service. As a kid, she threw herself upon each book that was available. Later, she turned around and settled on the worldwide web. She then emerged as a true explorer of literature, music, and sports. Leen is a dreamer and a doer – and this is how her stories rose up as charming and lively fairy tales for adventurers of all ages.Leen Lefebre groeide in Deerlijk op, in West-Vlaanderen, waar ze werkt op de dienst Erfgoed. Ze wierp zich al erg vroeg op elk boek dat voorhanden was. Daarna wentelde en nestelde ze zich in het wereldwijde web. Literair, muzikaal en sportief ontpopte ze zich als een ware ontdekkingsreiziger. Leen is dromer én doener. Zo zijn ook al haar boeken ontstaan: verhalen voor avonturiers – jong en oud.

Book preview

HOOFDSTUK 1

Leermeester Aurelio

Op een schip hier erg ver vandaan, woonde er eens een koning. Zijn naam was Netuno. Hij heerste als een god over de middenzee en de groep eilanden, genaamd Azoren, die er statig uit op rezen.

Het enige waar de koning oog voor had, was uitbreiding van zijn territorium. Zelfs voor een petieterig land trommelde hij de troepen op en trok fel ten strijde. Alles moest wijken, ook zijn eigen kind.

Soraia bleef verweesd achter in de burcht, op de bergrug rondom vaders landerijen, op een van de eilanden. Doordat haar moeder, de vorige koningin, veel te vroeg was heengegaan, ontfermde een oude hofdame zich over het meisje. Dores, die zelfs ooit de koningin nog bijstond, werd elke dag weliswaar wat slomer.

‘Prinses Soraia!’ Haar stem sloeg over terwijl ze even hijgend halt hield en haar dan weer achterna holde. ‘Kind van de zee, wácht!’ Ze hapte naar adem bij elke trede, maar het kind gaf geen gehoor.

Dores’ zucht klauterde weerkaatsend omhoog langs de trap in de toren. Haar grijze vizier volgde de schaduw die voorop zweefde. De zeelucht die zich door een raam naar binnen wurmde, zat het meisje op de hielen nu. Haar zijden jurk wapperde langs haar frêle lijfje.

Soraia stond tegenwoordig nooit meer écht stil, alsof zij plots een onderdeel was geworden van de eindeloze deining op zee. Ze hupte op en neer, en terug op... en neer.

De afstand tussen hen in nam toe. Het gehuppel van de muiltjes ebde weg. Dores schudde haar ellenlange, witte haren. Het prinsesje bruiste van het leven en had de energie, die zijzelf te kort had, over.

Ze wierp een lange blik uit het torenvenster. Neen, ze kon er niet onderuit: de jaren die voorbij golfden, kwamen niet weer. Piekerend verzonk zij in gedachten, steeds dieper de door de ondergaande zon vergulde waterplas in. Haar ziel zou pas bevrijd worden als de stem van de zee het denken overstemde en tegen de burchtmuren brulde.

Omstreeks bedtijd bleek de prinses nog even energiek als anders. ‘Nóg voorlezen!’ drong zij meermaals aan. ‘Nóg!’ Haar blik kleurde blauw en opende zich als de zee die het land omsloot. Daar dat niet hielp, trachtte ze Dores met een pruillip te overhalen.

De hofdame gaapte van de vaak, doch zwichtte. ‘Al goed,’ suste ze het onvermoeibare kind, ‘nog één verhaaltje dan, maar dit is écht het laatste! Daarna ga je slapen!’ Ze sloeg het verhalenboek, dat haar koning van een van zijn veroveringsreizen had meegebracht, open.

Nog voordat ze het vertelsel kon voltooien, viel ze als een blok in slaap, op de stoel naast het hoge hemelbed. De godganse dag achter een spelend meisje aan rennen, had haar danig vermoeid.

Soraia tuitte ontzet de lippen. ‘Dores, niet doen,’ kermde zij want ze wilde dit spannende avontuur over de dappere kapitein en diens stoere bemanning maar al te graag aanhoren tot het eind.

Ze kwam onder de zijden lakens vandaan en ging op haar knieën zitten op de bedrand. Krampachtig trok ze aan de schouders van de oude slaapster. ‘Hé, wakker blijven. Vind ik niet leuk!’

De teleurstelling priemde door Soraia’s ziel. Haar hoofd duizelde van alle vragen die zij nog graag beantwoord wou zien. Een verhaal zonder eind, helemaal gék werd zij ervan!

Dores’ vel leek haast te zijn opgebouwd uit golvingen. Uitgelaten tikte Soraia een van de ingevallen wangen aan. Haar innerlijke vuur verzwakte vlug. De hofdame vertoefde reeds in dromenland.

Haar mond kromde toen ze uit het brede bed gleed. Met ogen die schoten als de bliksem, griste ze het opengeslagen verhalenboek uit Dores’ schoot en klapte het met een plof dicht.

Geen reactie. Ontgoocheling en boosheid welden op. De onmacht overspoelde haar als een gigantische golf. Vrijwel direct doofden de tranen haar waakvlam. Zij moest gewoon weten hoe dit afliep!

Met het boek liggend in de knik van haar armen, schuifelde ze op haar blote voeten over het kamerbrede tapijt. Het blauwe tranendal, in haar oogkassen, trad buiten de oevers en vormde een spoor op de vloer terwijl ze de kamer uitsloop; de gang in, de trap op.

Hogerop de wentelende trap ging het prinsesje op de tenen staan om door het raam naar de plas te gaan staren. Met ongeziene kracht had de zonnebol de golven verguld bij dag. Nu de baren bedaarden, had de maanbol de zee naast verstild ook verzilverd.

De luchtstroom liet zich niet uit zijn lood slaan. Energiek stak hij op boven het water en bereikte snel het ruitloze raam, waar Soraia’s hoofd doorheen stak. De wind sloeg hard in haar gezicht, verwarde haar haren en liet zich nu speels vangen in een web van het luchtige weefsel, dat nu luid om haar lichaam heen wapperde.

Pas toen haar armharen, als vaders soldaten, in het gelid stonden en haar gebit marcherend klapperde, trok zij haastig het hoofd in en vergrendelde het luik. Het fluiten van de lucht verdween meteen.

Al sloot Prinses Soraia het zicht op de waterplas, en daarmee het venster dat uitgaf op de buitenwereld, het sluiten van luiken zou de wildste zeemansdromen uiteraard nimmer temmen. Een drang naar vrijheid kabbelde rustelozer dan ooit in haar voort.

Langs de trap, in een nis van de dikke torenmuur, ging ze zitten. Hier kon ze urenlang luisteren naar de zee; zij verhaalde honderduit over wat er zich afspeelde in haar midden, maar ook omgekeerd.

Door over haar vel te wrijven, probeerde ze de kilte te verdrijven. Onder de bengelende benen lag het mooie boek vol heldenverhalen onaangeroerd. Bokkig trapte ze ertegen aan.

Die papieren kapitein was verdorie de énige die haar meenam op ontdekking buiten de burcht! Telkens opnieuw reisde hij af naar een onbekend oord. Kon zij maar lezen, dan kon ze weer met hem mee!

Ze kon het avontuur nu bijna ruiken. Soraia’s hoofd zonk in haar handpalmen, waarop alle hoop verdampte. Ze was erg ontgoocheld in Dores, die elke dag langer sliep, alsook in haar boek dat maar niet tot leven leek te komen, maar nog het meest in vader!

Van alle helden, die de wereldzeeën doorkruisten, en waar Dores haar ooit over had verteld, en dat waren er heel wat, was haar eigen koning Soraia’s grootste voorbeeld. Maar, hoe die wind ook draaide of keerde, vanhier of hierheen, Netuno nam haar nooit mee op zee!

‘Varen is niets voor meisjes,’ had hij haar geantwoord, die laatste keer dat zijn vloot hier aanlegde. En, dat was het dan, of wat?!

Dit kind van de zee voelde zich nooit zo onbegrepen als toen. Ze had vurig volgehouden dat zij geen afscheid nam als ze ditmaal niet mee mocht, de wijde wereld in.

Niets voor meisjes?! In een poging Netuno’s aandacht te trekken, sloot zij zich in haar vertrekken op. Als hij het al opmerkte, dan trok hij er zich alleszins niets van aan. Want, hij had immer belangrijkere zaken aan het hoofd: wérk!

Het respect voor hem reikte zeediep, maar een grotere onzin dan dát had ze nooit eerder binnen de kasteelmuren gehoord. Zij wenste dat ze weldra in vaders voetsporen trad. Net als hij wou ze door die glinsterende golven klieven. De gedachte alleen al, schonk wat rust.

Bij dag straalde de koningsdochter dan wel levensvreugde uit, bij nacht borrelde het opgekropte verdriet telkens op. Haar vizier stond waterig. Uit pure noodzaak moest zij zich wenden tot een papieren avontuur en zelfs dat was onmogelijk nu. Dit was gewoon oneerlijk!

De burcht prijkte op de hoogste vlakte in het oosten, en bood een zicht op blauwe baren waar allerlei gevaren en verhalen scholen. De tuin die je voorin spotte, kleurde slechts veilig en eerder saai groen.

Ook al hoorde Soraia in de wandelgangen, dat het volk in het dal zó met de hofhouding wilde ruilen, de metersbrede muren kwamen op haar af als tralies... als ware zij vriend én vijand tegelijk.

Soraia duizelde ervan. Bij alle grote wereldzeeën, wat had zij ooit misdaan? Voor altijd opgesloten zitten in deze toren als een vogel in een kooi; was dit de tol die zij betaalde, omdat ze een méísje was?

Haar smetteloze nagels priemden in haar vel toen ze haar vuisten balde. Boos op vader? Op het hele hof, ja! Hoe meer ze erover dacht, hoe meer háár lijfwacht op zíjn zeemacht leek.

Ze schrikte op. Onderaan de draaitrap klonken voetstappen. Wie wandelde er op dít nachtelijke uur nog door het kasteel?! Zij veegde de tranen af aan de tip van de nachtjapon. Haar vingers kamden die weerbarstige strobos op haar kruin.

Haar hart pompte gejaagd. Iemand naderde! Eén ding was zeker: dit was niet de kordate tred van de wacht. Het klonk eigenlijk meer als haar eigen huppelpas. Ze hield de adem in. Een kind? Híér?

Een kleine schaduw doemde op, lager op de trap. Twee sprongen later stak iemand het hoofd om de draai.

‘Jij?!’ klonk het in koor. Ze schoten in de lach.

Een man die niet veel groter was dan zijzelf, met een veel te grote hoed, en gehuld in een uitheemse bonte klederdracht, keek haar aan als een strenge vader. ‘Prinses,’ aapte hij Netuno met een berispend vingertje na, ‘opblijven is niets voor kleine meisjes!’

Ook al was hij zeker de kwaadste niet van het hof, Soraia voelde zich betrapt. Gekscherend stak ze de tong uit. ‘En jij, Aurelio,’ stelde ze op een vals-vijandige toon, ‘moet jij nog niet slapen, kleine man?’

De hofnar schudde bedenkelijk het hoofd, maar zijn grijns strekte van oor tot oor toen hij het boek met zeemansverhalen spotte, op de grond. Hij knielde en hield het op, in de lucht. ‘Jij en dit piratenboek zijn echt onafscheidelijk, hè?’

Het prinsesje richtte de ogen op haar blote voeten. Haar hart ging vlammend tekeer. Zij voelde al het bloed naar haar hoofd racen. Dat volgens vader een piraat een jóngen was, zou haar niet stoppen. Het was voorbestemd, en slechts een kwestie van tijd. Toen zij naar hem opkeek, had ze beslist. Als zij groot was, ging ze erheen!

Aurelio had de zwartste blik aan het hof doch zijn ziel was blank. Een man ter grootte van een kind als geschenk meenemen, zij had er Netuno danig voor verafschuwd. Tot laatst, toen hij haar weeral niet wilde meenemen, en ze zich koppig in haar kamer opsloot.

De nar had uren op het pruilende kind ingepraat met de gesloten deur tussen hen in. Finaal had Soraia ingezien dat zij, zolang ze kon dromen wat ze maar wenste, al het geluk in eigen handen hield.

Met een goedkeurende knik slaagde het mannetje er ook nu weer in haar pruilmondje om te plooien. Zijn vizier fonkelde terwijl hij op fluistertoon de stilte verbrak: ‘Ik wist niet dat jij kon lezen, Prinses.’

‘Maar, ik kan helemaal nog niet lezen, Aurelio,’ verzuchtte Soraia en abrupt klaarde haar gezicht op, ‘hé, als jij nu eens voorleest?’

De man was wel rechtvaardig, hij was nog meer moe. Zijn lippen sperden open van de opkomende vaak. ‘En, wat als Dores dit ter ore komt, Prinses? Dit kan ik echt niet maken!’

‘Ik wil weten hoe het afloopt,’ wierp ze tegen, ‘en wel meteen!’

Aurelio’s gitzwarte ogen verdwenen nu en dan al achter gesloten deuren. ‘Prinses, laten we dit verhaal voor morgen bewaren.’

Hij nam haar arm, maar het kind van de zee was hem veel te snel af. Ze zette