Valeria en het koninkrijk der feeën

By A.P. Hernández

Een kinderboek vol fantasie en magie

Valeria en het koninkrijk van de feeën. Het sprookje over de fee Dodona

In Valeria's familie is muziek altijd iets heel speciaals geweest.

Maar wat Valeria zich niet kan voorstellen, is dat muziek niet alleen bijzonder is, maar ook buitengewoon krachtig.

Valeria leert viool spelen en op een dag, tijdens het repeteren, wordt een heel eigenaardig wezen aangetrokken door het geluid van haar instrument. 

Vanaf dat moment betreedt Valeria een magische wereld. 

Welkom in het Koninkrijk der Feeën!

• Language: Nederlands
• Publisher: BadPress
• Release date: May 26, 2021
• ISBN: 9781667401966

A.P. Hernández

Ο Antonio Pérez Hernández (Μούρθια, 1989) είναι δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, παιδαγωγός, με Μάστερ στην Καινοτομία και στην Έρευνα στην Εκπαίδευση και Δόκτορ, με τη διάκριση cum laude (έπαινος), για τη Διδακτορική του Διατριβή Αξιολόγηση της ικανότητας στην επικοινωνία δια της γλώσσας μέσα από διηγήματα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Εργάζεται ως δάσκαλος και συγγραφέας.

Book preview

Over de auteur:

Antonio Pérez Hernández is een leraar lager onderwijs (specialist in Muziekeducatie, Gehoors- en Taal- en Therapeutische Pedagogiek), pedagoog, Master in Onderzoek en Innovatie in het Onderwijs en Doctor (vermelding cum laude) door zijn proefschrift ‘Evaluatie van competentie in taalcommunicatie door de verhalen in het basisonderwijs.’

Hij heeft een tweede prijs gewonnen in de Nemira Prijs voor Literaire Creatie en was een finalist de Dagón Internationale Wedstrijd voor Fantasie en Horror Romans.

Hij heeft meer dan twintig boeken gepubliceerd, die zijn vertaald in zeven talen: Duits, Engels, Frans, Italiaans, Grieks, Nederlands en Portugees.

Momenteel combineert hij zijn onderwijswerk met schrijven.

Página web: http://aphernandez.com

Twitter: @ap_hernandez_

Instagram: @ap_hernandez_

VOORWOORD

Er was een tijd dat de wereld werd bewoond door feeën. En ik bedoel niet dat er een paar feeën waren. Nee. Ik bedoel dat de wereld ooit vol feeën zat.

Toentertijd was gaan wandelen en een fee tegenkomen iets natuurlijks, net zoals het nu normaal is om naar buiten te gaan en een vogel te zien.

De feeën fladderden over de oppervlakte van de zee, over de bergen, over de bloemen in de velden ... Het waren er zoveel dat het bij het vallen van de avond niet eens nodig was om kaarsen aan te steken, aangezien de feeën alles verlichtten. Deze prachtige wezens fladderden op volle snelheid rond, en wisten de duisternis uit met hun prachtige gouden gloed

Niemand weet wat er is gebeurd.

Er bestaan alleen theorieën en veronderstellingen over.

Enkel praatjes.

Het enige zekere is dat de feeën van de ene op de andere dag verdwenen. Ze vertrokken spoorloos.

Mensen dachten dat ze zich misschien hadden verstopt, en zodus gingen ze ernaar op zoek. Ze keken in de bomen, in de konijnenholen, in de diepten van de zee ...

Het was allemaal tevergeefs.

De feeën waren gewoon weg.

Er waren echter sommigen die diep in hun hart hoopten dat ze, net zoals ze vertrokken waren, zouden terugkeren. Maar iets dergelijks is nooit gebeurd.

De dagen gingen voorbij en de dagen maakten plaats voor weken, weken voor maanden, maanden voor jaren, jaren voor lustrums, lustrums voor decennia, decennia voor eeuwen en eeuwen, voor millennia.

Er is zoveel tijd verstreken sinds ze in de vergetelheid zijn geraakt.

En met hun afwezigheid is de wereld nu een donkerdere, minder magische plek.

HOOFDSTUK 1

Valeria was gek op sprookjes, maar vooral op muziek.

Valeria's moeder was pianiste en, sinds ze nog heel klein was, was ze gefascineerd door de magische klank van de muurpiano die ze thuis hadden.

De piano was van hout met een mooie gepolijste zwarte afwerking. Ondanks dat ze bijna 70 jaar oud is, klinkt ze tot op de dag van vandaag mooi.

Het is waar dat het niet de beste piano ter wereld is. In feite heeft elke vleugel, babyvleugel of zelfs een moderne elektrische piano een geluid van betere kwaliteit. Dit was echter het perfecte instrument voor haar moeder.

Eugenia (zo heette haar moeder) speelde piano elke dag en altijd op hetzelfde tijdstip: na de lunch, rond drie uur 's middags. Dat was de gelukkigste tijd van de dag.

Valeria ging op de bank liggen om een ​​boek te lezen en haar vader Alfredo zat in de zetel met zijn laptop op schoot. En haar vader was een heel drukbezette man. Hij had een internetwinkel waar hij allerlei instrumenten en accessoires voor muzikanten verkocht.

Eender welk instrument dat je kan bedenken, Alfredo heeft het. Wil je een viool? Geen probleem! Wat wil je een tuba van negen kilo? Hier heb je ze!

Alfredo was ook een muzikant. Hij leerde Eugenia overigens kennen toen de twee studeerden aan het Hoger Muziekconservatorium. Eugénie zat in haar laatste jaar piano en Alfredo stond op het punt zijn diploma Dirigeren en Orkest te behalen.

Muziek is altijd iets heel speciaals geweest in haar familie. Als de muziek er niet was geweest, zouden haar ouders elkaar overigens nooit hebben ontmoet en zou zij dus niet zijn geboren.

Maar het leven van een muzikant is niet zo gemakkelijk als het lijkt. In feite is het behoorlijk hard.

Haar moeder moest pianoles geven, en het