Vier strandthrillers in één boek

By Alfred Bekker

Vier strandthrillers in één boek

door Alfred Bekker

 

Het formaat van dit boek komt overeen met 524 paperback pagina's.

Misdaadthrillers van topklasse - hard, boordevol actie en verrassend in hun oplossing. Rechercheurs op het spoor van gewetenloze criminelen. Spannende romans in één boek: ideaal als vakantieleesboek.

Dit boek bevat de volgende vier thrillers:

Moordende Engel

Een doodskist voor de prediker

Een vermoorde man duikt onder

Central Park Moordenaar

 

ALFRED BEKKER is een auteur die bij een groot publiek vooral bekend werd door zijn fantasyromans en jeugdboeken. Hij heeft ook misdaad- en historische romans geschreven en was co-auteur van talrijke suspense-series zoals Ren Dhark, Jerry Cotton, Cotton Reloaded, John Sinclair en Inspector X.

 

1.  

• Language: Nederlands
• Publisher: Alfred Bekker
• Release date: May 14, 2025
• ISBN: 9798231763887

Alfred Bekker

Alfred Bekker wurde am 27.9.1964 in Borghorst (heute Steinfurt) geboren und wuchs in den münsterländischen Gemeinden Ladbergen und Lengerich auf. 1984 machte er Abitur, leistete danach Zivildienst auf der Pflegestation eines Altenheims und studierte an der Universität Osnabrück für das Lehramt an Grund- und Hauptschulen. Insgesamt 13 Jahre war er danach im Schuldienst tätig, bevor er sich ausschließlich der Schriftstellerei widmete. Schon als Student veröffentlichte Bekker zahlreiche Romane und Kurzgeschichten. Er war Mitautor zugkräftiger Romanserien wie Kommissar X, Jerry Cotton, Rhen Dhark, Bad Earth und Sternenfaust und schrieb eine Reihe von Kriminalromanen. Angeregt durch seine Tätigkeit als Lehrer wandte er sich schließlich auch dem Kinder- und Jugendbuch zu, wo er Buchserien wie 'Tatort Mittelalter', 'Da Vincis Fälle', 'Elbenkinder' und 'Die wilden Orks' entwickelte. Seine Fantasy-Romane um 'Das Reich der Elben', die 'DrachenErde-Saga' und die 'Gorian'-Trilogie machten ihn einem großen Publikum bekannt. Darüber hinaus schreibt er weiterhin Krimis und gemeinsam mit seiner Frau unter dem Pseudonym Conny Walden historische Romane. Einige Gruselromane für Teenager verfasste er unter dem Namen John Devlin. Für Krimis verwendete er auch das Pseudonym Neal Chadwick. Seine Romane erschienen u.a. bei Blanvalet, BVK, Goldmann, Lyx, Schneiderbuch, Arena, dtv, Ueberreuter und Bastei Lübbe und wurden in zahlreiche Sprachen übersetzt.

Book preview

​Copyright

Een CassiopeiaPress-boek: CASSIOPEIAPRESS, UKSAK E-Books, Alfred Bekker, Alfred Bekker presents, Casssiopeia-XXX-press, Alfredbooks, Bathranor Books, Uksak Sonder-Edition, Cassiopeiapress Extra Edition, Cassiopeiapress/AlfredBooks en BEKKERpublishing zijn imprints van

Alfred Bekker

© Roman door Auteur

© deze uitgave 2025 door AlfredBekker/CassiopeiaPress, Lengerich/Westfalen

De fictieve personages hebben niets te maken met echte levende personen. Overeenkomsten in namen zijn toevallig en onbedoeld.

Alle rechten voorbehouden.

www.AlfredBekker.de

[e-mail]

Volg ons op Facebook:

https://www.facebook.com/alfred.bekker.758/

Volg ons op Twitter:

https://twitter.com/BekkerAlfred

Naar de blog van de uitgever!

Blijf op de hoogte van nieuwe releases en achtergrondinformatie!

https://cassiopeia.press

Alles wat met fictie te maken heeft!

Vier strandthrillers in één boek

door Alfred Bekker

Het formaat van dit boek komt overeen met 524 paperback pagina's.

Misdaadthrillers van topklasse - hard, boordevol actie en verrassend in hun oplossing. Rechercheurs op het spoor van gewetenloze criminelen. Spannende romans in één boek: ideaal als vakantieleesboek.

Dit boek bevat de volgende vier thrillers:

Moordende Engel

Een doodskist voor de prediker

Een vermoorde man duikt onder

Central Park Moordenaar

ALFRED BEKKER is een auteur die bij een groot publiek vooral bekend werd door zijn fantasyromans en jeugdboeken. Hij heeft ook misdaad- en historische romans geschreven en was co-auteur van talrijke suspense-series zoals Ren Dhark, Jerry Cotton, Cotton Reloaded, John Sinclair en Inspector X.

DODELIJKE ENGELEN

door Alfred Bekker

1

Mijn naam is Murray Abdul.

Ik geef toe, ik ben een lafaard. Ik ben eigenlijk geboren met de voornaam Mohammed, maar in de Verenigde Staten van Amerika - toch mijn thuisland - is die naam tegenwoordig een goede manier om jezelf snel impopulair te maken. Maar noemde zelfs de grote en moedige Barack Obama zichzelf soms niet liever Barry?

Maar uiteindelijk vond hij de moed weer terug. Ik daarentegen raakte gewend aan 'Murray'. Alleen mijn ouders noemen me nog steeds bij de naam van de profeet.

Maar misschien is dat gewoon een excuus van mijn kant. Als iemand Mohammed Abdul heet, gaat iedereen ervan uit dat hij een Arabische terrorist is, een fanatieke heilige strijder met een Kalashnikov in zijn hand of op zijn minst een nare zwarte moslimactivist die tekeer gaat tegen het blanke ras en dat ziet als Gods vloek op de wereld. Niemand verwacht iemand zoals ik.

Iemand die net zo blank is als zijn in Ierland geboren grootmoeder, die de moed had om met een Syrische immigrant te trouwen. Iemand die zelfs sproeten heeft en een bleekheid die kan wedijveren met elke Angelsaksische huidkankerpatiënt. Ik ben geen gek met een explosievenriem, maar een agent van het SPECIAL CASE FIELD OFFICE, een gespecialiseerde afdeling van de FBI.

Soms passen clichés niet echt.

Dat weerhield mijn baas, de geachte en schuine meneer Jay Chang Lee, er niet van om mij een partner toe te wijzen die homo en Joods is als een soort verplichte tolerantietest voor Arabieren en Islamisten.

Een dubbele provocatie voor elke moslim, lijkt hij te denken.

Maar dat maakt niet uit.

Lew Parker is een geweldige kerel.

We kunnen het uitstekend met elkaar vinden.

2

Cal Slater zag het licht aan het einde van de Lincoln Tunnel, die Union City in New Jersey met Manhattan verbond. De tunnel liep diep onder de Hudson door en kwam in Manhattan achter Eleventh Avenue weer aan de oppervlakte.

Slater vernauwde zijn ogen toen hij de tunnel uitreed.

Het verblindende daglicht verblindde hem een beetje.

Hij wist niet dat op datzelfde moment zijn gezicht zichtbaar zou worden in het vizier van een precisiewapen. Het vizier recht op zijn voorhoofd...

Slater haalde diep adem en dacht aan de afspraak die hij had bij een advocatenkantoor in het centrum van Manhattan. Hij kende de route op zijn duimpje.

De weg liep maar een goede honderdvijftig meter door de open vlakte, voordat hij door een andere tunnel liep. Slater sloeg zijn ogen op.

Boven de tunnelingang lag 39th Street West. Tegen de schittering van de zon op deze koude, heldere dag kon hij de man met het pistool niet zien, die daarboven stond en hem in het vizier had.

Er waren nog maar enkele seconden verstreken sinds zijn BMW de uitgang van de Lincoln Tunnel was gepasseerd.

Een kogel verbrijzelde de voorruit en doorboorde het midden van zijn voorhoofd. Iets boven zijn ogen vormde zich een klein, rond gat. Een rode stip die snel groter werd.

De kracht van het projectiel zorgde ervoor dat Slater's schedel met een schok tegen de niet goed afgestelde hoofdsteun kwam. Zijn nek was al vreemd uit de kom toen het tweede schot zijn kaak doorboorde en zich vastzette in het zitkussen van de achterbank nadat het de hoofdsteun had verscheurd.

De BMW brak uit zijn rijstrook.

De handen van de dode man klemden zich om het stuur. En zijn voet drukte nog steeds op het gaspedaal.

De auto schampte tegen een bestelbus, die probeerde te remmen en slipte.

Een sportcoupé joeg hem vanaf de zijkant de laadruimte in. Het metaal knikte als karton. Banden piepten. Met een knal volgden andere voertuigen. Een vrachtwagencombinatie kon nog net uitwijken, waardoor een sedan van de weg werd gedrukt en beiden even later vast kwamen te zitten in de vangrails.

Ondertussen bleef de BMW met onverminderde snelheid achtervolgen.

Als een projectiel.

Een lijk aan het stuur.

Natuurlijk kon hij de bocht in de weg die onder de 39e weg doorliep niet nemen. De auto botste frontaal tegen een betonnen barrière. Het motorgedeelte van de BMW vouwde in een paar seconden op alsof het van krantenpapier was gemaakt. De auto kwam met een enorme klap tot stilstand.

Boven, in 39th Street, stond een figuur die rustig toekeek wat er gebeurde. De moordenaar grimaste.

Hij stopte het precisiegeweer in een schede. Toen reikte hij in de binnenzak van zijn versleten leren jack en haalde er een spuitbus zwarte verf uit.

Hij spoot vakkundig belettering op het asfalt met snelle, zelfverzekerde bewegingen.

KILLER ANGELS stond er het volgende moment in grote, gekartelde letters.

En een beetje kleiner aan de onderkant:

WIJ ZIJN OVERAL!

Een Chevy stopte aan de kant van de weg.

De moordenaar deed een paar snelle stappen in de richting van de auto en stapte in. Met gierende banden reed de Chevy weg en verdween even later in de file.

Alles in orde? vroeg de chauffeur.

De moordenaar haalde diep adem.

Ik denk het wel, zei hij.

We gaan een omweg maken en rijden dan terug naar het theaterdistrict...

Waarom?

Omdat ik de auto daar vandaan heb. Ik zet hem precies terug waar hij stond!

De eigenaar zal blij zijn!

Als iemand net de auto in de gaten heeft gehouden en de politie verschijnt bij het huis van de man, waarschijnlijk niet! Er volgde een gek gegiechel. De bestuurder leek erg geamuseerd door dit idee.

De moordenaar daarentegen haalde alleen zijn brede schouders op.

3

Toen Lew en ik bij de uitgang van de Lincoln Tunnel aankwamen, brak de hel los. Mijn vriend en collega Lew Parker zat achter het stuur van een Mercedes die we van de autopool van het FBI-district New York hadden gekregen. Het was een grote limousine. Lew parkeerde hem aan de kant van de weg. De afrit van de Lincoln Tunnel was in beide richtingen afgesloten. En dat zou zeker nog een paar uur zo blijven. We stapten uit de auto.

Ik draaide de kraag van mijn jas omhoog.

Er waaide een verdomd koude wind vanaf de Hudson-rivier die uw neus binnen enkele ogenblikken deed bevriezen.

Talloze hulpverleningsvoertuigen van de stadspolitie, Highway Patrol en de brandweer verdrongen zich op het asfalt. Er waren ook een aantal medische reddingsteams en agenten van de Scientific Research Division, de centrale opsporingsdienst van de verschillende politieafdelingen van New York City, waarop ook vaak een beroep werd gedaan door het FBI-district.

Dat ziet er verschrikkelijk uit, mompelde Lew met gefronste wenkbrauwen.

Ik knikte alleen maar.

We lieten onze FBI-pasjes aan een agent in uniform zien.

De officier knikte kortaf.

Slechte zaak, meneer, zei hij.

Weer een aanval van die bende die de KILLER ANGELS genoemd wordt? vroeg ik. Er was ons niet veel verteld. Het nieuws had ons bereikt vlak nadat we ons kantoor in het FBI-gebouw op Federal Plaza waren binnengegaan. We waren meteen vertrokken.

Het werd tijd dat deze bende terroristen eindelijk opgeruimd werd, als je het mij vraagt, zei de agent. Kijk eens wat ze hier gedaan hebben! Hij wees omhoog naar 39th Street. De man stond daar en haalde de trekker over. Willekeurig - een of andere auto. Gewoon om zijn moed te bewijzen of omdat hij niet van BMW's hield... De agent haalde diep adem.

Als patrouilleur was hij wel wat gewend. Het was geen baan voor bangeriken.

Maar dit raakte hem zichtbaar.

Ik kan het begrijpen als iemand rijk wil worden en een geldtransportbedrijf berooft omdat hij denkt dat dit zijn grote kans is. Ik kan het ook begrijpen als iemand iemand doodt in een gevecht omdat ze gewoon een zekering laten springen. Mijn God, maar dit... Hij schudde zijn hoofd. Het is zo compleet zinloos.

Ik kon het alleen maar met hem eens zijn.

Ik knikte.

Hij zei: Ik hoop dat die vent krijgt wat hij verdient!

Dat hoop ik ook, antwoordde ik.

Ik keek naar een busje dat eruitzag als een geplette metalen doodskist.

Enkele mannen waren bezig iemand uit de stapel schroot te snijden.

Op het koude asfalt was een plas bloed te zien. Het was al opgedroogd.

Een tragedie, dacht ik. Ik kon de woede van de officier maar al te goed begrijpen.

Vijf doden, mompelde hij tegen me. En het is nog niet duidelijk of alle gewonden het zullen overleven...

4

Kapitein Logan Jakes, hoofd van Midtown Manhattan Moordzaken II, kwam naar ons toe. Zijn walkietalkie stak uit zijn jaszak. Zijn haar was onverzorgd en hij had zeker niet ontbeten. Zijn gezicht zag er grauw uit.

Hallo, Murray, begroette hij me kortaf. Ik kende hem van verschillende missies. Hij begroette Lew met een hoofdknik. De forensische jongens zullen het wel even druk hebben, maar het lijkt op een van die vervloekte moedigheidstests die de KILLER ANGELS gebruiken om hun nieuwe leden in te wijden. Hij wees naar de hoop metaal die ooit een BMW was geweest voor deze moordaanslag. Enkele leden van het forensisch team gingen aan de slag met de auto.

Weten ze al wie het slachtoffer was? vroeg ik.

Nee. We moeten eerst het lichaam uit de BMW snijden. Ik denk niet dat dat u zou helpen. Het slachtoffer is volledig willekeurig gekozen. De man stond daar op 39th Street en koos een van de voertuigen die net uit de Lincoln Tunnel kwamen.

Ik knikte.

Meer details zouden waarschijnlijk in de rapporten te vinden zijn. Zowel in het rapport van de lijkschouwer als in wat de ballistische experts zouden vinden.

We volgden kapitein Jakes naar de BMW.

Een vreselijk gezicht.

Ik heb het nummer genoteerd. Moge de duivel weten waarvoor ik het nodig zou hebben.

Jakes haalde diep adem en zei toen somber: De laatste keer dat ik hier was, was twee weken geleden. Bijna precies op dezelfde plek en om dezelfde reden...

Ik weet het, zei ik.

Het is moeilijk te geloven! Deze broers zijn echt brutaal geworden! Twee keer achter elkaar op dezelfde plek! Hij haalde zijn brede schouders op. Misschien was het een daad van bijzondere moed, zei hij met een bijtende ondertoon.

We doen alles wat we kunnen om de daders te pakken, legde Lew uit. Maar we kunnen tenslotte niet zomaar naar de Bronx gaan en alle mensen met rare leren jassen arresteren...

Dat zou geen beschuldiging moeten zijn, antwoordde kapitein Jakes. Maar als je zoiets ziet, kun je boos worden... Hij wees omhoog naar 39th Street. Ik neem aan dat u nog steeds de plek wilt zien waarvandaan de schoten zijn afgevuurd...

Ja, knikte ik.

De dader kan niet slecht geschoten hebben, realiseerde Jakes zich toen.

Waarom denk je dat? zei Lew. Zo'n BMW is geen klein doelwit!

Nee, maar wel mobiel. De schutter had maar een paar seconden om de auto te pakken voordat hij in de metro op Thirty-ninth zou zijn verdwenen. Waar hij de BMW raakte is bijna irrelevant. Zelfs als het maar een band is, is een ramp onvermijdelijk. Min of meer, in ieder geval.

Nemen we onze auto mee? vroeg Lew. Kapitein Jakes knikte. Mijn luitenant reist op dit moment in de mijne.

We stapten in de Mercedes.

Deze keer zat ik achter het stuur. We passeerden de metro en moesten toen een bocht omrijden om uiteindelijk bij 39th Street uit te komen, een eenrichtingsstraat in de richting van Hudson. Het was moeilijk om de plek te missen waar de moordenaar op zijn slachtoffer had liggen wachten, want daar stonden ook veel hulpverleningsvoertuigen van de City Police. Eén rijstrook was afgesloten.

Het verkeer werd om het terrein geleid.

We stopten aan de kant van de weg en stapten uit.

Even later stonden we met z'n drieën op de exacte plek vanwaar de dader zijn prachtige uitzicht had gehad. Precies bij de uitgang van de Lincoln Tunnel. Jakes zei: Het lijkt erop dat de moordenaar de BMW-bestuurder heeft geraakt. Dat betekent dat hij hem geraakt moet hebben vrij snel nadat de auto uit de tunnel kwam. Anders zou de hoek te ongunstig zijn geweest... Ik keek naar het geschrift dat op de vloer was gespoten.

De KILLER ANGELS belettering is goed gedaan, zei Lew.

Ik wil graag zo snel mogelijk afdrukken hebben van de foto's die het forensisch team hopelijk gemaakt heeft.

Smeren! zei Logan Jakes luchtig.

Wacht maar af, antwoordde ik. Elk klein dingetje kon uiteindelijk de beslissende aanwijzing betekenen.

Een van de politieagenten kwam nu naar ons toe en wendde zich tot Jakes.

Kapitein, ik heb het hoofd van de politie aan de lijn. Jakes knikte.

Ik kom eraan, zei hij en volgde de agent naar zijn patrouillewagen.

Lew keek hem even na.

Het lijkt erop dat ze in de hogere echelons ook nerveus worden, Murray.

Ben je verbaasd?

Niet echt, antwoordde Lew. Deze KILLER ANGELS verspreiden zich tenslotte als een plaag door de Bronx, blok voor blok, straat voor straat. Het doet denken aan guerrillaoorlogvoering.

We wisselden een snelle blik uit.

Ja, het was een oorlog die de KILLER ANGELS voerden. Een oorlog tegen de politie, de burgers, vijandige bendes en elke crackdealer tussen 150 en 180 Street die niet het lef had om hen minstens de helft van hun winst te geven.

De South Bronx, Harlem en delen van Brooklyn waren de plaatsen in New York waar drugs en armoede hoogtij vierden. Jeugdbendes die over een paar straten heersten waren niet ongewoon. En dat zulke bendes hun vingers uitstaken naar alles wat hen winst beloofde, was helaas ook aan de orde van de dag.

U kon nog steeds meer verdienen als drugsdealer in de Bronx dan met de schaarse banen die hier beschikbaar waren. Veel meer.

Maar de KILLER ANGELS waren niet zomaar een bende. Niet één van de vele bendes, waarvan sommige heel openlijk opereerden en ervoor zorgden dat in bepaalde straten de stadspolitie alleen hun auto durfde te verlaten met een pompgeweer in de aanslag.

Maar de KILLER ANGELS waren in elk opzicht iets speciaals. Beter uitgerust, beter bewapend en beter georganiseerd dan alle anderen die hen straat na straat doorreden.

Natuurlijk hadden we onze informanten ter plaatse. En dus wisten we, tenminste in grote lijnen, wat er aan de hand was. Alle bevindingen wezen in een heel specifieke richting...

De KILLER ANGELS werkten waarschijnlijk voor iemand die de controle over de crackhandel wilde overnemen door een uiterst bloedige campagne tegen de concurrentie te voeren.

Iemand met veel geld.

Veel geld.

We hadden geen idee wie ze waren. De meeste crack dealers en de lagere rangen van de KILLER ANGELS waarschijnlijk ook niet. Misschien kenden zelfs de leiders alleen enkele tussenpersonen. Op deze manier hield deze onbekende persoon op de achtergrond zich volledig buiten de vuurlinie. En de ANGELS deden niet alleen het vuile werk voor hem, maar droegen ook het volledige risico.

Ik keek nog eens naar beneden naar de ingang van de

Lincoln Tunnel, die een dodelijke val was geworden voor de tot dan toe onbekende BMW-bestuurder.

Hoe tragisch deze gebeurtenis ook was, het was eigenlijk niets meer dan een voetnoot in een wrede drugsoorlog waar de man achter het stuur van de BMW zeker niets mee te maken had.

Lew kwam naast me staan.

Wat denk je? vroeg hij. Er zoemt iets rond in je hoofd.

Ik glimlachte wanhopig.

Bent u een telepaat?

Nee, maar ik ken je al een tijdje, maat.

Klein understatement, hè?

Misschien een beetje...

Er was een pauze. Ik nam alles nog eens door in mijn hoofd. Lew had dit goed herkend. Er zat me inderdaad iets dwars.

Dit is niet de eerste dergelijke aanval van de KILLER ANGELS, zei ik voorzichtig. Maar tot nu toe hebben ze nog nooit twee keer achter elkaar op dezelfde plaats toegeslagen... Lew trok zijn wenkbrauwen op.

Wat vind je daarvan, Murray? Ik haalde mijn schouders op.

Niets, zei ik. Het viel me gewoon op en ik vroeg me af of er misschien een zinnige reden voor was.

Lew maakte een afwijzend gebaar met zijn hand.

Een redelijke reden? citeerde hij me. Hij schudde krachtig zijn hoofd. Sorry, Murray, maar in deze context klinkt dat een beetje vreemd...

5

Pat Borinsky stond voor het raam van het nogal vervallen Brownstone huis en schoof het gordijn opzij. Hij controleerde even of de enorme Magnum revolver die hij op zijn rug droeg in zijn broeksband paste.

Zijn broer Cyrus zat ondertussen in een van de versleten leren fauteuils te kronkelen en probeerde wanhopig een blikje Budweiser te openen nadat hij zo onhandig was geweest om de hendel af te breken. Cyrus vloekte obsceen terwijl hij zijn spijkerbroek bevuilde. Hij hield het blikje boven de lage glazen tafel, waar sporen van wit poeder te zien waren.

Bakpoeder.

Het kon samen met cocaïne gekookt worden om crackcocaïne te maken. Het was een goede deal, omdat de gebruikers achteraf niet konden controleren hoe hoog het gehalte bakpoeder was.

En vaak was de cocaïne al versneden. Crack was het spul van de duivel. Veel goedkoper dan heroïne en cocaïne, maar net zo verslavend. De drug van de kleine mensen die zich geen pure coke konden veroorloven.

Wat is er te zien? vroeg Cyrus aan zijn broer nadat hij het halve blikje Budweiser had leeggedronken.

Pat kneep zijn ogen dicht.

Onze klant, zei hij.

Dat is prima. De zaken gingen vrij slecht vandaag! Pat keek toe hoe een Ford aan de kant van de weg stopte. Er stapte een man uit. Middelbare leeftijd, mollig, bijna geen haar meer op zijn hoofd. Hij trok de kraag van zijn jas omhoog en keek nerveus om zich heen.

Wat voor soort is dat? vroeg Cyrus.

Nog nooit hier geweest, antwoordde Pat. Als je het mij vraagt, is het een kleine bediende die de stress niet aankan. Woont in Queens! Een lafaard, volgens zijn telefoonstem. Cyrus lachte onbedaarlijk.

Hard oordeel, zei hij.

Ik heb het zelden mis.

Krijg geen ideeën!

Pat keek nu toe hoe de klant de voordeur naderde. Hij maakte lange, vegende passen over het kleine overwoekerde stukje gazon dat ooit een voortuin was geweest. Hij keek weer om zich heen. Zenuwachtigheid stond op zijn hele gezicht te lezen. Hij reikte in de binnenzak van zijn jas en haalde er een envelop uit.

Toen bukte hij zich en stopte de envelop in de brievengleuf.

Ik ga naar de deur en zal tellen, zei Cyrus. Pat keek ondertussen naar de klant.

Hij liep terug naar de auto. Nadat hij zich weer omgedraaid had, draaide hij zich naar een van de overvolle vuilnisbakken. Hij maakte hem open en haalde er een krant uit. Een exemplaar van de New York Daily News. Hij sloeg hem open, haalde er iets uit, wat hij meteen in zijn jaszak stopte en stapte toen in zijn auto.

Ondertussen schreeuwde Cyrus vanuit de gang die naar de deur leidde: Het geld klopt!

Oké...

In het andere geval had Pat de klant kunnen stoppen met een welgemikt schot in de band.

Maar dat gebeurde nooit echt. Het risico dat klanten bedrogen werden was laag omdat ze wisten wat er met hen kon gebeuren als de dealer hen te pakken kreeg.

Maar het risico om veroordeeld te worden werd op deze manier geminimaliseerd. Van tijd tot tijd werden dergelijke crackhuizen binnengevallen door de DEA of de relevante afdelingen van de stadspolitie en werden de dealers gearresteerd. Maar als de politie niet erg voorzichtig was, kwam er niets bruikbaars uit voor de rechtbank. Iedereen had de drugs immers in de vuilnisbak kunnen gooien. En misschien was de klant alleen maar naar de voordeur gegaan om te kijken of hij op het juiste adres was.

U had bekwame advocaten nodig, maar met wat kleine aanpassingen was het geen probleem.

Cyrus keerde terug naar de woonkamer. Hij legde de envelop op tafel.

Pat haalde diep adem.

Het klonk bijna opgelucht.

Wat is er aan de hand? vroeg Cyrus.

Ik had een slecht voorgevoel, zei Pat.

Waarom?

Je moet altijd voorzichtig zijn met nieuwe klanten. Kan altijd een agent zijn...

We zijn voorzichtig, zei Cyrus. En dat betekende vooral dat er in het hele huis geen gram crack of cocaïne te vinden was.

Niet nu.

Ik ben niet echt bang voor de politie, zei Pat. Ze zijn gebonden aan de wet... Ik maak me meer zorgen over degenen die hun eigen wet maken...

Shit!

''Een waar woord!''

''Nou...''

Het is waar!

Het geluid van een motor deed Pat opstaan en opletten.

Verdomme, wat is dat?

Ben ik helderziend?

Idioot.

Pat keek uit het raam, maar kon nog niets zien. Toen zag hij een paar motoren over de weg scheuren. Ze letten op niemand, maar namen gewoon aan dat ze voorrang hadden. Zwartgeverfde motoren met martiale emblemen die er met airbrushtechniek op geschilderd waren. Hier en daar waren de woorden KILLER ANGELS in gekartelde hoofdletters te lezen.

De helmen waren ook zwart, de vizieren verlaagd en voorzien van getinte glazen zodat er niets van het gezicht van de bestuurders te zien was.

Deze helmen hadden een wit kruis op het voorhoofd.

Ik hoop dat ze ons niet willen zien, zei Pat. Zijn broer was al door een deur in een aangrenzende kamer verdwenen en kwam terug met een pompgeweer. Cyrus had de situatie meteen door.

Natuurlijk willen die klootzakken met ons meedoen, siste hij tussen neus en lippen door. Ze willen oorlog, reken maar! Laat ze hun gang maar gaan... Pat had zijn magnum revolver niet getrokken. In plaats daarvan maakte hij een gebaar met zijn hand om zijn broer te doen stoppen.

Rustig aan, Cy. Als we nu niet oppassen, hangen onze scalpen als trofeeën aan deze vuurstoelen...

Verdomde Latino's! siste Cyrus tussen dunne lippen door. Hij laadde het jachtgeweer met een krachtige beweging.

Pat bleef bij het raam staan en keek naar buiten. Hij keek naar de motorrijders. Hij telde er minstens een dozijn. En ze reden als een escorte!

Toen raasden er drie of vier limousines voorbij. Allemaal luxe auto's. Mercedes of BMW.

Geen Toyota of Honda en zeker geen Koreaanse auto. De KILLER ANGELS hielden niet van Aziaten, dat was algemeen bekend. Daarom hadden ze ook een hekel aan de bijbehorende automerken. Natuurlijk was dit alleen een voordeel voor de eigenaars, want geen van deze voertuigen was ooit gekocht.

Als ze een mooie slee nodig hadden, reed een van hen gewoon naar het centrum van Manhattan of het Financial District om er een op te halen.

Gratis bezorging voor zelf afhalen, noemden ze dat cynisch.

Pat begon te zweten.

Het feit dat de bende met een heel leger was aangekomen, kon niets goeds betekenen. Het kwam even bij hem op dat het misschien beter was om het gebied te verlaten toen deze figuren in zwarte leren outfits opdoken.

De motorrijders namen hun positie in.

Ze trokken hun wapens.

Automatische pistolen, Uzi machinegeweren en vooral pompgeweren, die ze van patrouilles van de stadspolitie hadden afgepakt. Het was een bonte mengeling. Een angstaanjagende troepenmacht die goed uitgerust leek te zijn.

Sommigen deden hun helmen af.

En nu kon je zien hoe jong ze waren. De gemiddelde leeftijd kon nauwelijks boven de twintig zijn. Alleen de leiders waren veel ouder. Misschien wel dertig jaar oud. De deuren van de limousines gingen open. Overal namen gewapende mannen hun posities in.

We maken geen schijn van kans, zei Pat Borinsky. We kunnen niet eens ontsnappen...

Ik vraag me af wie ze gestuurd heeft, gromde Cyrus.

Het maakt ons niet uit. We kunnen hoe dan ook niet met ze concurreren.

Ik zal wat mensen bij elkaar halen! zei Cyrus. Het angstzweet stond al op zijn voorhoofd. Zijn ogen glinsterden.

Hij greep naar de telefoon. Toen sloeg hij de hoorn weer op de haak.

Dood, zei hij toonloos.

Het volgende moment brak het inferno uit.

Tientallen wapens werden onophoudelijk afgevuurd. Ramen werden verbrijzeld. Pat zocht dekking. Cyrus rende naar het raam. Hij wilde terugschieten, maar meer dan een ongerichte loden lading kon hij niet kwijt. Dan moest hij zo snel mogelijk zijn hoofd wegduiken. Er waren voetstappen te horen.

Ze kwamen van alle kanten.

Er vloog iets door de voorruit.

Een handgranaat.

Dat was het laatste wat Pat zag. Toen was er een enorme ontploffing. Pat werd volledig uit elkaar gerukt. Zelfs specialisten zouden later moeite hebben om hem te identificeren.

Cyrus dook opzij net voordat de granaat ontplofte. Hij kromp in elkaar toen het oorverdovende lawaai van de explosie de kamer vulde. Het volgende moment voelde hij een helse pijn in zijn rug. Daar moet een splinter hem geraakt hebben. De pijn verspreidde zich door zijn hele lichaam. Zijn handen hielden nog steeds de shotgun vast. Hij proefde bloed in zijn mond. Hij probeerde over de grond te rollen. Het deed verschrikkelijk pijn.

Een ratelend geluid ontsnapte aan zijn lippen. Hij hoorde een krakend geluid, alsof hout barstte.

Iemand heeft de voordeur opengebroken.

Dan voetstappen in de gang.

Cyrus Borinsky keek omhoog en zag boven zich een slanke, torenhoge gestalte gekleed in zwart leer. Het gezicht was bleek, de ogen donkerbruin. De kin stak iets uit. Een cynische glimlach speelde rond de dunne lippen. In zijn rechterhand hield hij een pistool.

Deze man was ongeveer dertig. Hij werd geflankeerd door twee jongere mannen, van wie de ene gewapend was met een aanvalsgeweer en de andere met een automatisch geweer.

Cyrus herkende de bleke man met het donkere haar, die hem op dat moment de belichaming van de dood zelf leek.

Hij had hem één keer kort ontmoet.

Dat was Killer Joe.

Zo heette hij in de Bronx. Niemand hier kende zijn echte naam. Hij was meedogenloos en koud als ijs. En zijn jonge volgelingen keken vol ontzag naar hem op. Hij was hun rolmodel. En op een dag zou misschien één van die jonge kerels een kogel in zijn schedel achter zijn rug schieten om zichzelf aan de top te plaatsen.

Maar ze waren nog niet klaar.

Killer Joe bukte zich. In tegenstelling tot zijn mannen droeg hij geen handschoenen. De krijgssymbolen die hij op de rug van zijn handen had getatoeëerd waren duidelijk zichtbaar.

Er was een flits in zijn ogen.

Je had naar me moeten luisteren, Borinsky! antwoordde Cyrus Borinsky met een ratel.

Hij wilde zijn pompgeweer bovenhalen en een volle lading lood in het cynische gezicht van deze bleke engel des doods schieten. Maar zijn handen en armen gehoorzaamden de crack dealer niet langer. Uitgespeeld, dacht hij.

Over en uit.

Joe lachte hard.

Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen in de buurt horen over de ellendige manier waarop je gestorven bent, Borinsky! En misschien beseffen ze dan eindelijk wat er gebeurt met iedereen die niet begrijpt wie hier crackcocaïne mag dealen en wie niet! Misschien red je zo nog een paar levens, Borinsky! Vind je het een goed idee?

Killer Joe nam zijn pistool en plaatste het tegen de schedel van Cyrus Broninsky. Cyrus sloot zijn ogen.

Maar toen veranderde Joe van gedachten.

Hij draaide zich om naar de jongeman die links van hem stond.

Doe dat, Alberto!

Ik?

Heb je het met je oren?

Maar...

Dat in de Lincoln Tunnel was gewoon een gimmick! Nu kan je laten zien dat je één van ons bent, Al! Kom op! Dood hem en kijk hem in de ogen...

Alberto slikte.

Killer Joe stapte opzij.

Alberto hief zijn pistool, richtte en haalde de trekker over. Hij vuurde bijna de halve inhoud van het magazijn af.

6

Het was vroeg in de middag toen Lew en ik op weg waren naar een ontmoeting met Paul Morales. Morales was een van onze informanten. Hij was een van de weinige zakenmannen die het tot op de dag van vandaag in de South Bronx had uitgehouden. Hij had een drogisterij en een coffeeshop. Hij had ook een kiosk. Decennialang had hij beschermingsgeld betaald aan de dominante bende. Nu betaalde hij nog steeds, maar omdat zijn vrouw gedood was door een ricochet in een schietpartij tussen rivaliserende jeugdbendes, kon het hem niet schelen.

De daders zijn nooit gepakt.

En ze zouden waarschijnlijk nooit berecht worden. Het was mogelijk dat ze niet meer in leven waren, maar in een of ander gewapend conflict waren gestorven zonder ooit een normale baan te hebben gehad.

In ieder geval was Morales bereid om een zeker risico te nemen.

Want als het uitkwam dat hij met de FBI samenwerkte, dan was hij ten dode opgeschreven.

Dat was zo zeker als het Amen in de kerk.

Ons trefpunt was een café in Mott Street in Little Italy. Ver weg van de Bronx. En een plek waar het uiterst onwaarschijnlijk was om een lid van de KILLER ANGELS aan te treffen.

Als Morales het risico neemt om ons te ontmoeten, dan moet hij wel iets te bieden hebben, was Lew ervan overtuigd. Ik haalde mijn schouders op.

Het is altijd hetzelfde. De grote dieren schermen zich zo af dat het moeilijk is om bij ze in de buurt te komen...

We krijgen ze wel, Murray!

Optimist!

We parkeerden de auto aan de kant van de weg. We liepen de laatste paar meter naar Antonio's Café, waar we met Morales hadden afgesproken.

Het was een klein, gezellig winkeltje. Precies zoals je je Little Italy zou voorstellen in een fotoboek of reisgids. We gingen naar binnen.

Paul Morales zat ineengedoken in een hoekje een espresso te drinken. Hij was een kleine, tengere man van midden in de vijftig met bruine puppyogen en uitgezakte wangen. Hij was uitgemergeld en door zijn gerimpelde, asgrijze huid leek hij ouder dan hij was.

Meneer Morales? zei ik.

Morales keek op.

We lieten hem onze ID-kaarten zien.

Hij onderzocht ze zorgvuldig. Toen haalde hij diep adem.

Ik dacht dat uw collega Agent Schlesinger...

Hij is op dit moment op cursus, zei ik. Maar u kunt ervan uitgaan dat wij alle informatie hebben die Agent Schlesinger heeft.

Goed, zei hij, terwijl hij zich een beetje uitrekte. Als u het zegt, meneer Abdul. Hij leunde een beetje voorover. Ik ben altijd goed op de hoogte. Veel mensen in onze buurt zouden nooit met de politie praten omdat ze te bang zijn. Maar ze praten met mij...

Er was iets samenzweerderigs aan zijn toon.

Wat heb je te bieden? vroeg ik.

Een foto, fluisterde hij zachtjes.

Laat eens zien!

Hij reikte in de binnenzak van zijn geruite jasje en haalde er een polaroidfoto uit. De kwaliteit was niet geweldig. Er stonden een paar mannen op gekleed in zwart leer. Op de achtergrond stond een hemelsblauwe Corvette die eruitzag alsof hij net gestolen was van een pooier uit Harlem.

De smaakvolle imitatie van een runderhoorn op de motorkap zou waarschijnlijk eindigen als een trofee op een Harley.

Lew en ik keken achter elkaar naar de foto. Noch hij, noch ik hadden meteen door hoe explosief het blijkbaar was.

Zie je die man met het donkere haar? Ziet er wat ouder uit dan de anderen...

Ja, knikte ik.

Dat moet die mysterieuze Joe zijn - de leider van de KILLER ANGELS.

Killer Joe! hijgde Lew.

Precies, bevestigde Morales.

Er deden een paar geruchten de ronde over wie deze Joe was. Maar feit was dat hij zich tot nu toe uitstekend had beschermd. Er was geen foto van hem, alleen een paar vage beschrijvingen, die ook nog eens tegenstrijdig waren.

Ik keek nog eens naar de foto.

De kwaliteit van de foto was slecht. Maar misschien kon ons kantoorpersoneel er iets zinnigs van maken. Rasteriseren, vergroten, elektronisch verwerken. En als u het dan vergeleek met de ontelbare afbeeldingen in onze databases en archieven, kwam u misschien wel iemand tegen die u kende.

Als we geluk hadden.

Doet me denken aan de jonge Alain Delon, mompelde ik nadenkend. Wie heeft de foto genomen?

Ik heb geen idee. Het is naar mij gelekt door iemand die de relevante contacten heeft en altijd zeer betrouwbaar is geweest.

En wat nog meer? vroeg Lew. Waar gaat het over? Morales haalde zijn schouders op.

Niet veel. Iedereen is erg stil en als je het mij vraagt, voorspelt dat niet veel goeds...

Er lijkt zich op dit moment een ware golf van mensen bij de KILLER ANGELS aan te sluiten, realiseerde ik me. Tenminste, als je afgaat op het aantal van deze zogenaamde moedigheidstests. Morales stak zijn magere wijsvinger naar me uit alsof het het lemmet van een zakmes was.

Meneer Abdul, als u daar zou opgroeien en zou zien dat uw leeftijdsgenoten in geweldige auto's rijden, coole kleren dragen en zakken vol geld hebben zonder er ooit voor gewerkt te hebben, dan zou u daar ook deel van uit willen maken... Ze bieden de kinderen precies wat ze willen en wat de meesten van hen waarschijnlijk nooit op een andere manier zouden krijgen - zonder een afgeronde schoolopleiding.

Ik zei niets terug.

Antonio, de eigenaar van het café, kwam dichterbij. Morales' ogen flikkerden nerveus. Lew bestelde een koffie, ik een espresso. Antonio bekeek ons even voordat hij wegging.

Toen hij weg was, leunde ik een beetje naar voren.

Wij geloven dat de KILLER ANGELS door iemand gebruikt worden. Iemand die op de achtergrond blijft en aan de touwtjes trekt.

Dat zou mogelijk zijn.

Heb je enig idee wie dat kan zijn?

Als ik iets ontdek, laat ik het u weten, meneer Abdul!

Doe dat!

Hij keek op zijn horloge.

Toen zei hij plotseling: Ik zit hier al veel te lang. Ik neem aan dat de staat hier mijn rekening betaalt...

Ik knikte. Dat is prima.

Hij stond op. Ik wierp hem een snelle blik toe voordat hij zijn jas pakte en de kamer verliet met een afscheidsgroet tussen zijn lippen.

Wat vind je van hem? vroeg Lew. Antonio kwam en serveerde ons wat we besteld hadden.

Ik haalde mijn schouders op.

Ik weet het niet...

Ik weet niet waarom, Murray, maar ik kan me niet van het gevoel ontdoen dat hij zichzelf nogal belangrijk probeert te maken...

Ik stopte de polaroid zonder woorden in mijn binnenzak. Mijn espresso was nog te heet om te drinken. Toen rinkelde het in mijn jaszak. Het was mijn mobiele telefoon. Ik haalde de telefoon eruit, klapte hem open en hield hem tegen mijn oor. Het was de telefooncentrale.

Er was een echte executie geweest in de Bronx. De KILLER ANGELS hadden korte metten gemaakt met twee crackdealers die blijkbaar niet naar hun pijpen wilden dansen.

Het kan geen kwaad om daar eens langs te gaan.

7

Het is moeilijk te zeggen wat het juiste adres van het crackhuis was. Een bijzonder slimme grappenmaker had onlangs alle straatnaambordjes in de buurt weggehaald en ze in een andere volgorde teruggeplaatst. Het was voor niemand grappig. Maar ja, of je wist de weg in deze buurt of je gaf de South Bronx een grote boog omheen.

We hebben geen bocht gemaakt.

Het was een plaats delict zoals vele andere. Misschien was het aantal geüniformeerde agenten iets groter en hun bewapening iets zwaarder. Agenten met kogelvrije vesten namen posities in en beveiligden de omgeving. Je wist maar nooit.

Een luitenant legde de status van het onderzoek uit. De slachtoffers waren Pat en Cyrus Borinsky. Zij waren crackdealers en hadden blijkbaar geweigerd om voor de KILLER ANGELS te werken.

In elk geval wees veel erop dat zij achter deze executie zaten. We zaten tenslotte midden in wat zij hun territorium noemden.

De hele zaak zal eindigen zoals de Hornberg schietpartij, zei de luitenant, niet zonder woede in zijn stem. Mijn mensen gaan van huis tot huis en ondervragen getuigen. Maar denkt u dat iemand van hen zijn mond zal opendoen?

Toch moeten we uiterst voorzichtig te werk gaan, zei ik. Zelfs als er in eerste instantie niets uit lijkt te komen... Elk klein dingetje kan ons uiteindelijk helpen...

Een paar groepjes omstanders uit de buurt hielden een veilige afstand en keken naar de politieactiviteiten.

Een jonge man trok mijn aandacht.

Hij had donker haar en een snor. In zijn rechteroor hing een ring die opvlamde in de koude winterzon. Zijn gezicht zag er bedachtzaam uit.

Hij staarde gefascineerd naar de twee metalen doodskisten waarmee de lichamen werden afgevoerd.

Heh, wat is er, Murray? hoorde ik de stem van Lew. Ik gaf geen antwoord.

Op hetzelfde moment draaide de jongeman zich met een ruk om en rende weg. Hij trok een sprintje en stopte na enkele tientallen meters. Hij haalde diep adem en veegde met een geagiteerd gebaar zijn gezicht af.

Ik vroeg me af wat er mis was met de jongen.

Wat had de aanblik van de metalen doodskisten in hem losgemaakt?

Ik luisterde naar mijn instinct en volgde de man.

Waar ga je heen, Murray?

Een ogenblikje.

Ik had het niet kunnen uitleggen. Zelfs Lew niet. Ik haalde de jongeman al snel in. Ik voelde de ogen van de toeschouwers op me gericht. Verdachte blikken. De jongeman stond daar verloren in gedachten. In het midden van zijn voorhoofd had zich een diepe groef gevormd. Toen draaide hij met een schokkerige beweging zijn hoofd in mijn richting.

We wisselden een blik uit.

Ik kon duidelijk de gedachte aan ontsnappen in zijn ogen zien.

Wat wilt u? vroeg hij.

Ik pakte mijn ID en bad mijn spreuk.

Agent Abdul, FBI!

Een spier in zijn gezicht bewoog onrustig.

Hij stak zijn uitgestrekte handen naar me uit.